Het gezin

(Jong-)volwassenen met een auditieve beperking lopen, wanneer zij de behoefte hebben een gezin te stichten, tegen een aantal specifieke uitdagingen aan.

Bekend is dat 95% van de mensen met een auditieve beperking een partner heeft die ook een auditieve beperking heeft. De kinderen die binnen deze relaties worden geboren hebben voor 90% géén auditieve beperking. Voor de ontwikkeling van het kind heeft dit gevolgen (zie eerder), maar ook de rol van het kind in het gezin is vaak anders. Deze kinderen fungeren vaak als tolk tussen de buitenwereld en hun ouders (denk aan artsbezoeken, gesprekken op school etc.), wat voor het kind leidt tot de ontwikkeling van zelfvertrouwen in de omgeving van volwassenen met autoriteit. Daarnaast kan het ook leiden tot onprettige situaties, bijvoorbeeld wanneer een kind de taak krijgt een zwaarwegende boodschap aan de ouders te vertellen of wanneer het kind klem komt te zitten tussen de horende en de dove cultuur (een horend kind pikt af en toe – vaak negatieve – opmerkingen/meningen/overtuigingen op die horenden uiten over eigenschappen en capaciteiten van dove mensen; wat zij in hun geval betrekken op hun ouders).

Hoewel de opleidingsmogelijkheden, werkgelegenheid en sociale mogelijkheden voor mensen met een auditieve beperking vaak beperkt zijn, is er reden tot optimisme. Er ontstaat namelijk door de toenemende aandacht voor de mogelijkheden van deze mensen een steeds ontvankelijkere houding bij de samenleving als geheel (waarvan buren, docenten, werkgevers etc. deel van uitmaken). Dit vergroot de kansen voor mensen met een auditieve beperking om hun kwaliteiten te tonen, in plaats van dat hun beperkingen door derden steeds op de voorgrond worden geplaatst.

 

Primair geraadpleegde bron: Hallahan, D. P., Kauffman, J. M., & Pullen, P. C. (2009). Exceptional learners: Introduction to special education (11th ed.). Boston: Pearson Higher Education. 


Leave a Reply